Rapport van Emily Julier, Greta Gruzdyte, Rosie Shields, Ella George, Steven Minke (Hogan Lovells) en Emma Montlake (Environmental Law Foundation en
We houden van onze Ouse.

"Het erkennen van de natuur als een rechtspersoon zou een revolutie teweegbrengen in de mensgerichte benadering van het Britse rechtssysteem, waar de natuur simpelweg als eigendom en hulpbron wordt beschouwd."

Door Emma Montlake en Emily Julier, oktober 2025

De Rechten van rivieren Het rapport is een duidelijke en overtuigende oproep om na te denken over hoe we de waterwegen beschermen die het leven, gemeenschappen en ecosystemen in stand houden. Het betoogt dat, ondanks een uitgebreid kader van milieuwetgeving in Engeland, rivieren nog steeds in crisis verkeren – ze zijn vervuild, overmatig onttrokken en ecologisch gedegradeerd. Het rapport stelt een transformatieve verschuiving voor: rivieren niet langer beschouwen als eigendom of hulpbronnen die beheerd moeten worden, maar als levende entiteiten met inherente rechten. Aan de hand van wereldwijde voorbeelden, van de Whanganui-rivier in Nieuw-Zeeland tot de grondwettelijke rechten van de natuur in Ecuador, laat het zien dat rechtspersoonlijkheid voor rivieren niet langer een radicaal idee is, maar een opkomende internationale beweging. Deze herdefiniëring daagt de aloude, mensgerichte rechtssystemen uit en nodigt uit tot een nieuwe relatie gebaseerd op rentmeesterschap, verantwoordelijkheid en respect.

Tegelijkertijd is het rapport zeer praktisch. Het schetst concrete wegen naar verandering in Engeland, waaronder nationale wetgeving, door de rechter geleide evolutie van het gewoonterecht, moties van lokale raden en door de gemeenschap gedreven riviercharters. Het belicht lokale groepen, samenwerkingsverbanden in stroomgebieden en lokale overheden die al baanbrekende, innovatieve modellen ontwikkelen voor de inspraak en vertegenwoordiging van rivieren. Door juridische analyses, casestudies en actie vanuit de gemeenschap te combineren, laat het rapport zien dat een 'Rechten van Rivieren'-aanpak zowel haalbaar als dringend noodzakelijk is. De boodschap is uiteindelijk hoopvol: wanneer mensen zich opnieuw verbinden met hun rivieren en bestuur eisen dat de ecologische realiteit weerspiegelt, worden gezondere, veerkrachtigere waterwegen en gemeenschappen mogelijk.