GAIL Jaartop 2024

Overzicht: De regels herschrijven – Paden naar verandering van rechtssystemen

Indy Johar is mede-oprichter van de RIBA bekroonde architectuur- en stedenbouwkundige praktijk Architecture00 en van Labs voor donkere materie, een mondiale organisatie die werkt aan wat nodig is om transformaties te manifesteren in onze voedsel-, huisvestings-, land-, materiaal- en natuursystemen in de richting van een toekomst van wederzijdse bloei. Daarbij analyseert Dark Matter Labs de verschuivingen die nodig zijn in de onderliggende ‘donkere materie’ – monetaire, economische, bestuurs-, regelgevings- en beleidssystemen – om dit mogelijk te maken, en werkt samen met partners om deze alternatieven in buurten, steden en bioregio’s te demonstreren. . Ze delen deze inzichten openlijk zodat ze van elkaar kunnen leren.

In zijn keynote speech op de GAIL Annual Summit onderstreepte Johar de omvang van de transitie die nodig is om de klimaatverandering effectief aan te pakken. Op basis van analogieën en praktische voorbeelden, en voortbouwend op het werk van Katharina Pistor, herformuleerde hij advocaten als 'codeerders van het kapitaal' en benadrukte hij dat het meeste van wat advocaten coderen “ons zelfbeëindigt”. Binnen dit kader onderstreepte Johar de dringende noodzaak voor juridische professionals om hun benadering van het coderen van kapitaal en het vormgeven van juridische kaders opnieuw te evalueren in het licht van de klimaatcrisis waarmee we worden geconfronteerd.

Analogie van kapitaalallocatie in stichtingen

Johar begon met het vertellen van een ervaring met een grote Britse stichting die haar schenkingen opnieuw wilde evalueren. Ondanks inspanningen om zich te concentreren op ecologisch en sociaal verantwoorde investeringen, realiseerde de stichting zich dat haar kapitaalallocatie nog steeds hieraan bijdroeg zelfbeëindigend oefenen door een focus op doen minder schade. Het was allemaal ESG-conform, maar het was gewoon minder schade en in het geheel der dingen was het op weg naar zelfbeëindiging.

De discrepantie tussen de omvang van de transitie en de reikwijdte van de actie

Johar benadrukte de aanzienlijke discrepantie tussen maatschappelijke ambities en de wetenschappelijke realiteit en daagde de heersende veronderstellingen over de schaalbaarheid van de huidige “duurzame praktijken” uit. Hoewel er bijvoorbeeld een drang is naar milieuvriendelijke bouwmethoden zoals houten gebouwen, blijft de beschikbaarheid van middelen om dergelijke initiatieven te ondersteunen beperkt. Dit onderstreept de noodzaak van een genuanceerd inzicht in de milieueffecten van verschillende beslissingen over kapitaalallocatie. Door de doelstellingen voor koolstofreductie te contextualiseren binnen het bredere kader van de klimaatverandering, onderstreepte Johar de urgentie van het aannemen van beter geïnformeerde benaderingen binnen de context van de klimaatcrisis waarmee we worden geconfronteerd.

Cruciaal is dat Johar benadrukte dat als we kijken naar de omvang van de transitie waarmee we worden geconfronteerd, we ons gaan realiseren dat de reikwijdte van wat we doen lang niet in verhouding staat tot het probleem. Groot-Brittannië heeft bijvoorbeeld medio volgend jaar zijn 1.5-gradenbegroting opgebruikt; Nederland doet het dit jaar juni/juli; en Denemarken heeft zijn budget al opgebruikt. Het budget is al op voor 1.5°. Dit illustreert de enorme kloof tussen wat de wetenschap ons vertelt, en het kapitaal dat advocaten coderen en construeren.

Klimaatterminologie en risico's

Johar ging in op het belang van taal bij het in kaart brengen van klimaatgerelateerde risico's, en herinnerde advocaten als 'meesters van de taal' eraan dat taalkundige precisie in deze context belangrijk is. Door klimaatverandering te herformuleren als een ineenstorting van het klimaat, benadrukte Johar de implicaties van de ineenstorting van het klimaat voor de verzekerbaarheid en de kapitaalmarkten – inclusief het verlies aan voorspelbaarheid en bijgevolg het verlies aan verzekerbaarheid – van Australië tot Californië tot Nova Scotia.

De plausibiliteitskloof in beleid en wetenschap

Johar ging in op de aanzienlijke en steeds groter wordende kloof tussen het beleidslandschap, het waargenomen oplossingenlandschap en de feitelijke wetenschap. Hij merkte op dat verschillende codeurs van kapitaal risico’s op een fundamenteel andere manier beginnen te begrijpen dan veel andere actoren – waaronder intergenerationele vermogensbezitters, centrale banken, veiligheidsdiensten en gemeenschappen ter plaatse, die deze risico’s allemaal zien ontstaan. Dit maakt het steeds duidelijker dat er een fundamentele kloof bestaat in de manier waarop we de wereld om ons heen coderen en de wereld die we construeren. Benadrukkend dat advocaten de kapitaaltoewijzingen van de 21e eeuw coderen binnen de context van deze enorme hiaten, stelde hij de cruciale vraag voor impactjuristen als leiders in het vak: Hoe ziet impact er werkelijk uit in termen van wat je codeert, in vergelijking met de wetenschap?

Johar merkte op dat klimaatverandering slechts een symptoom is van het probleem – het is niet het probleem zelf. Het grotere probleem is de manier waarop we ons verhouden tot de wereld om ons heen. We optimaliseren de winning, de externalisering van kosten, het genereren van externe effecten (microplastics, CO2, enz.) en de optimalisatie van de waarde op afzonderlijke punten (in plaats van het systeem als geheel). Hij benadrukte dat dit veel diepgaander is dan alleen een CO2-probleem – het gaat om een ​​meer fundamentele relatie over hoe we ons verhouden tot de wereld om ons heen. Hij benadrukte dat dit het raamwerk is waarmee advocaten zich moeten bezighouden, om de transitie waar we voor staan ​​het hoofd te kunnen bieden.

Het herdefiniëren van juridische horizonten

Binnen deze context benadrukte Johar de noodzaak om verschillende structurele en juridische modellen te ontwikkelen, waaronder modellen voor op de zorg gebaseerde economieën en praktijken voor het beheer van gemeenschapsvermogen. Er zijn kritische juridische vragen over de manier waarop we multi-capital infrastructuren bouwen die in meerdere economieën opereren.

Er is bijvoorbeeld behoefte aan het opbouwen van instellingen die ons in staat stellen onze schulden te delen. Dit vereist een raamwerk voor infrastructuren met meerdere kapitaal- en begunstigden, samen met 'many-to-many'-contracten. Dark Matter Labs werkt momenteel samen met advocaten aan veel-op-veel contractovereenkomsten, waarbij honderden of duizenden mensen partij kunnen zijn bij een contract, in plaats van bij een bilateraal contract. Er zijn daarmee samenhangende juridische vragen, bijvoorbeeld: hoe construeer je een overeenkomst die niet alleen gebaseerd is op geldelijke uitwisseling, maar ook op andere vormen van zorg?

Een ander voorbeeld: Dark Matter Labs werkt samen met inheemse advocaten in Canada om de relatie met land te herdefiniëren. We gaan van op grondstoffen en activa gebaseerde wereldbeelden naar 'agent-based' wereldbeelden die het land of de rivieren de kans geven om agenten te worden, rechten te hebben of zelf-soeverein te worden. Deze vorm van hercodering opent nieuwe horizonten in juridische gesprekken. Johar merkte op dat het recht de wereld om ons heen codeert en zette advocaten ertoe aan filosofisch na te denken over de wereld om ons heen en hun rol bij het creëren van deze nieuwe structuren en economieën.

De rol van juridische professionals

Centraal in de boodschap van Johar stond de cruciale rol van advocaten in de context van een wereld die op het punt staat het klimaat ineen te storten. Als juridische professionals die belast zijn met het vormgeven van wettelijke en regelgevende kaders, is er een dringende behoefte aan juristen om de kloof tussen het oplossingslandschap en de feitelijke wetenschap te overbruggen, en ervoor te zorgen dat wetgevende maatregelen gebaseerd zijn op wetenschappelijk bewijs. Johar merkte op dat binnen deze context ESG “bijna onzin” is als geen van onze beleggingen ons in staat zal stellen te overleven, de cruciale vraag wordt: Houdt dit ons tegen om onszelf te beëindigen? Dit vereist een paradigmaverschuiving in het juridische denken naar een meer holistisch begrip van waardecreatie en -behoud.

Advocaten moeten het landschap van de 'volgende gerechtigheid' creëren. Soms is de wet niet voldoende voor gerechtigheid. De omvang van de uitdaging die voor ons ligt, vereist niets minder dan een radicale heroverweging van de juridische praktijk.